„This is my book” czy „This is mine”? Takie zdania często wyglądają podobnie, ale angielski rozdziela je na dwie różne konstrukcje. W tym artykule pokazuję, czym są possessive adjectives po polsku, jak je tłumaczyć, kiedy ich używać oraz jak odróżniać je od zaimków dzierżawczych.
Najważniejsze zasady w kilku zdaniach
- Possessive adjectives wskazują właściciela i stoją przed rzeczownikiem.
- Podstawowy zestaw to my, your, his, her, its, our, their.
- Forma zależy od osoby posiadającej, a nie od rodzaju posiadanej rzeczy.
- Po my, your, his i pozostałych określnikach dzierżawczych zawsze pojawia się rzeczownik.
- Its oznacza „jego/jej” w odniesieniu do zwierzęcia lub rzeczy, natomiast it's to skrót od „it is” albo „it has”.
Jak rozumieć possessive adjectives po polsku
W języku angielskim tradycyjnie nazywa się je przymiotnikami dzierżawczymi, choć we współczesnych opisach gramatycznych często spotkasz też określenie „określniki dzierżawcze”. Ich zadanie jest proste: informują, do kogo lub do czego należy dana rzecz.
Porównaj dwa przykłady:
- my phone - mój telefon,
- their house - ich dom.
Wyrazy my i their nie występują tu samodzielnie. Określają rzeczowniki phone i house, dlatego zawsze stoją przed nimi. To pierwsza zasada, którą radzę zapamiętać, bo pozwala uniknąć wielu błędów już na początku nauki.
Pełna lista angielskich form dzierżawczych
Angielski ma siedem podstawowych form. Niektóre polskie odpowiedniki mogą mieć kilka wariantów, ale angielska forma pozostaje stała.
| Osoba | Forma | Przykład | Znaczenie |
|---|---|---|---|
| I | my | my sister | moja siostra |
| you | your | your bag | twoja / wasza torba |
| he | his | his bike | jego rower |
| she | her | her room | jej pokój |
| it | its | its tail | jego / jej ogon, np. zwierzęcia |
| we | our | our school | nasza szkoła |
| they | their | their children | ich dzieci |
Największą pułapką dla Polaków jest słowo your. Oznacza zarówno „twój”, „twoja”, „twoje”, jak i „wasz”, „wasza”, „wasze”. Liczbę rozpoznajemy z kontekstu, a nie z samego wyrazu.
Your teacher może więc znaczyć „twój nauczyciel” albo „wasz nauczyciel”. Gdy rozmówca mówi do jednej osoby, zwykle wybierzemy „twój”, a gdy do kilku osób, „wasz”. Angielski nie wymaga tu dodatkowej odmiany.
Najważniejsza różnica między polskim a angielskim
Po polsku mówimy „mój dom”, „moja książka” i „moje krzesło”. Forma zaimka zmienia się, ponieważ dopasowuje się do rodzaju i liczby posiadanej rzeczy. W języku angielskim takiej odmiany nie ma.
| Polski | Angielski | Dlaczego? |
|---|---|---|
| mój samochód | my car | Jedna forma my |
| moja siostra | my sister | Forma nie zmienia się przy rodzaju żeńskim |
| moje dzieci | my children | Forma nie zmienia się w liczbie mnogiej |
To znaczy, że my oznacza „mój”, „moja”, „moje” i „moi”, zależnie od rzeczownika, który pojawia się później. Podobnie działa her, które może znaczyć „jej” w każdym rodzaju, oraz their, tłumaczone najczęściej jako „ich”.
Trzeba też uważać na osobę właściciela. W zdaniu Tom loves his dog słowo his odnosi się do Toma, czyli mężczyzny. W zdaniu Anna loves her dog używamy her, ponieważ właścicielem jest kobieta. Rodzaj psa nie ma tu znaczenia.
Possessive adjective czy possessive pronoun
To rozróżnienie sprawia trudność, ponieważ polskie słowo „mój” może wystąpić zarówno przed rzeczownikiem, jak i samodzielnie. W angielskim trzeba wybrać inną formę zależnie od tego, czy rzeczownik został wypowiedziany.
| Przed rzeczownikiem | Samodzielnie | Przykład |
|---|---|---|
| my | mine | This is my pen. This pen is mine. |
| your | yours | Is this your coat? Is this coat yours? |
| her | hers | That is her seat. That seat is hers. |
| our | ours | This is our project. The project is ours. |
| their | theirs | These are their keys. The keys are theirs. |
Najprostszy test wygląda tak: jeśli po wyrazie stoi rzeczownik, użyj my, your, his, her, its, our albo their. Jeśli rzeczownik został pominięty, potrzebujesz formy takiej jak mine, yours, hers, ours lub theirs.
Nie powiemy This book is my. Poprawne zdanie brzmi This book is mine. Z kolei zdanie This is my book wymaga formy my, bo po niej występuje rzeczownik book.
Typowe błędy i sposoby na ich uniknięcie
My i mine nie są wymienne
My potrzebuje rzeczownika, natomiast mine może wystąpić samodzielnie. Warto ćwiczyć je parami, ponieważ takie zestawienie szybciej utrwala różnicę niż zapamiętywanie pojedynczych słów.
- My laptop is new. - Mój laptop jest nowy.
- This laptop is mine. - Ten laptop jest mój.
Its i it's mają inne znaczenie
Its oznacza przynależność, na przykład The cat is licking its paw, czyli „Kot liże swoją łapę”. It's jest skrótem od it is lub it has, dlatego zdanie The cat is licking it's paw zawiera błąd.
Dobry sposób kontroli polega na rozwinięciu skrótu. Jeśli można wstawić it is albo it has, użyj it's. Jeśli chcesz powiedzieć „jego” lub „jej” w odniesieniu do rzeczy albo zwierzęcia, wybierz its.
Nie dodawaj rodzajnika przed formą dzierżawczą
Po angielsku nie łączymy zwykle my, your, his i pozostałych form z a lub the. Mówimy my car, a nie the my car. Określnik dzierżawczy już sam wskazuje, o jaki przedmiot chodzi.
Przeczytaj również: Adverbs of Manner po polsku - Jak używać przysłówków?
His i her odnoszą się do właściciela
W zdaniu Maria visits her grandmother słowo her odnosi się do Marii, a nie do babci. To właściciel, wykonawca czynności lub osoba, o której mówimy, decyduje o wyborze formy.
Jak skutecznie utrwalić te formy
Najlepiej nie uczyć się ich jako oderwanej tabeli. Ja proponuję budować krótkie zdania z codziennych sytuacji, na przykład my keys, your phone, our lesson, their house. Dzięki temu od razu widzimy, że forma dzierżawcza stoi przed rzeczownikiem i tworzy z nim jedną całość.
Dobrym ćwiczeniem jest też przekształcanie zdań:
- This is my notebook.
- This notebook is mine.
- That is her umbrella.
- That umbrella is hers.
Warto ćwiczyć również pary, które łatwo pomylić, takie jak his / her, our / their oraz its / it's. Krótkie, regularne powtórki przez 5 minut dziennie zwykle dają lepszy efekt niż jedna długa sesja raz w tygodniu.
Na wyższym poziomie przyda się także forma own, gdy chcemy podkreślić, że coś należy wyłącznie do danej osoby albo zostało zrobione samodzielnie. This is my own decision znaczy „To moja własna decyzja”, a She did it on her own oznacza „Zrobiła to sama”.
Jedna reguła, która porządkuje całą konstrukcję
Gdy po angielskim zaimku dzierżawczym widzisz rzeczownik, wybierz formę z pierwszej kolumny, na przykład my book albo their car. Gdy rzeczownik znika, zamień ją na odpowiedni zaimek samodzielny, taki jak mine lub theirs.
Najczęściej nie problem z zapamiętaniem słów, lecz z ustaleniem, kto jest właścicielem i czy rzeczownik nadal występuje w zdaniu. Kiedy te dwa pytania staną się automatyczne, cała konstrukcja zaczyna działać intuicyjnie, także w dłuższych wypowiedziach.
